طالع ام فصل ِ پائیز و آبـان ِ سرد است
بـاز هـم مـاه ِ من/مـاه ِ شهریورم باش
سال ِ متروک ِ بی حاصل و جاهلی کشت
شاهد ِ داغ ِ مرغـان ِ بی پیکرم باش
شانـه هـایم قــدمـگاه وقت ِ عـروج ات
در شب ِ آبنوسی بـیـا دفـتـرم بــاش
سادگی رمـز ِ عشق است و دلبستگی ها
خلـوت ِ پـاک ِ آیینه در بستـرم بـاش
جز شکفتـن در اندیشه ی سبز ِ من نیست
در سکوت زمستان کمـی بـاورم باش
جـاده شاید بــرای ِ رسیدن کـم آورد
باز بال ام ببخش و دوباره پرم باش
آبــرو دار عشقم بـه دیـن ِ تبـرهـا
بغض های فرو خورده در خنجرم باش
در تن ِ ماسه های که چشم انتظارند
رد ِ پـایی از امـواج ِ چشم ِ ترم باش
شب را بــرای دیـدن ِ مـاه آفـریده انـد
آیینه را بــرای تــو آه آفــریــده انــد
می ریزد از دو چشم ِ تو سیبی به گونه هات
امشب تـو را بــرای گنـاه آفـریـده انـد
تـا بـرکـه را بـه بستر ِ دریـا بیـاوری
هفت آسمـان بـرای تـو راه آفــریده انـد
اینـجا مگـر قبیلـه ِ کنعـان ِ یوسف است
هـر یـک قـدم بـرای تـو چـاه آفـریـده انـد
در شهر ِ چشم هـای شمـا نـور حـاکـم است
خـورشید را درون ِ نـگـاه آفـریـده انـد
می تـرسم از عـواقب ِ شیرین زبـانیت
اینجا برای خـانـه دو شاه آفـریـده انـد
شان ِ نـزول ِ آیـه ی زیبای ِ ون یکـاد
این هـدیه را بـرای تـو مـاه آفریـده انـد
آزرده ام بــرای ِ نگـاهـی، نگـاهـی و
ماهی گرفته صورت ِ لبخند ِ مـاهی و
چشمک بزن،دوباره مرا هم شکار کن
حالا کـه مرتکب شـده ام اشتباهـی و
اینجـا هوا برای ِ رسیدن لطیف نیست
ساکت..!مگر نمی شنوی زجر ِ آهـی و
شاید رفیق ِ راهی و چشم ات به قافله
بیهوده مـرتکب نشوی شب گنـاهـی و
بـانو دو دوزه بـافی خـود را تمام کـن
بـا مـن بیا ادامـه بـده ِ نیمه راهـی و
با من بیـا دوبـاره بسازیـم سقف را
در خانه ای کـه مـی طلبد تکیه گاهی و
ساعت برای وقت ِ رسیـدن مـردد است
معنا کن این عبارت ِ خواهی نخواهـی و
بر دوش من کلاغ ِ سیاهـی نشسته است
مـی قـاپـد از لبم غـــزل ِ بـی پناهـی و
کجا رفت آن همه شوکت چه آمد بر سر ِ ایل ات
غـزل را واژه واژه می سرایم سال ِ تحویـل ات
جـنـون دارند/حـاکـم های قــرن ِ آتش و آهـن
بگـو باز آورد مـوسی ِ دیــگـر بستر ِ نیل ات
صدایی از حــریــر ِ نسترن مانـوس ِ لبهایت
به سقف ِ آسمانـها مـی رود آواز ِ تــرتیل ات
کسی در گـرگ و میش ِ حیرت ِما بـاد می کارد
به قرانی که آمـد پیش از آن تورات و انجیل ات
هـزاران مـار از دوش ِ خـدایـان مـی خـزد بالا
به پـرواز آور از نو لشکر ِ سـرخ ِ ابابیل ات
بنی آدم چـرا از خویشتن درسی نمـی گـیرد؟!!
هزاران نکته دارد سوره ی ِ کـوتاه ِ الفیل ات
زمین و آسمان در کـوچه های ِبنده گی یخ زد
خـدایا.....آتشی نازل کن از باران ِ تنزیل ات
سقف ِ بی تـابی ام آوار نشد هــرچندم
چند روزی ست گــرفتـار ِتب ِ سـوگنـدم
هیچ راهـی بـه کمربنـدی ِلبهایم نیست
سالها پیـش یکـی گـم شده در لـبخـندم
گیج ومبهوتم از این دایره ی تو در تو
مثل ِ دیوانه به احـوال ِخودم می خندم
بین ِ ما پـرده ی ِ آویز ِنخواهیدن هاست
کـوه اگر بود به دستان خودم می کندم
روسری را که به دست ِ سفر ِ بـاد سپرد
از همان شب بــه خـداونـد قسم در بنـدم
چینی ِ نازک ِ رویـای خـودم را اینک
روی ِ پاهای ِ شب انـداخته ام/مـی بندم